Taboe 1: Perfectionisme

Een ervaringsverhaal

Tikkende

Atoombom

Onder

Exactheid

 

ben ik een perfectionist?

Ja, ik ben een perfectionist. In alles wat ik doe. Of het nu gaat over het repareren van iets, het poetsen van mijn motor, mijn tuin, het plannen van een vakantie of over het bijdragen aan een groter geheel. Altijd geweest ook. Als kind al kon ik uren en uren bezig zijn met mijn treintje en de perfecte, ultieme spoorbaan maken die onder mijn bed en over mijn bureautje moest lopen.

SCHERPE randjes

En toch….later kwam daar toch een scherp randje aan te zitten. Ik wilde ook perfect ZIJN! Ook daarin ging ik ver, heel ver zelfs. Ik wilde op een gegeven moment afvallen, en nog meer afvallen, en nog meer kilometers rennen en niets eten. Tot ik 46 kg woog en ik tot de orde werd geroepen.
Mijn perfectionisme stak ook de kop op toen ik als verpleegkundige in de psychiatrie werkte. Ik wilde alles goed doen, mensen helpen…en dat deed ik goed! Maar in mijn eigen ogen niet genoeg, nooit goed genoeg. Ik stoorde mij aan collega’s, het systeem en raakte aan de drank.

ander zelfbeeld

Mijn ogen werden geopend toen ik een jaar of 8 geleden in een afkickkliniek zat op Curacao en we moesten toen een oefening doen: 'Vertel elkaar waar die ander goed in is, wat je aan hem of haar bewondert'. Ik kreeg allerlei complimenten. Over dat ik aardig en sociaal was, slim, sportief, goed aanvoelde wat er speelt….maar het gekke was, ik voelde niks! Ik dacht ’ja dat zal wel, maar dat zeggen ze ook alleen maar….’. De complimenten kwamen gewoon niet binnen.
Sindsdien ben ik gaan ‘werken’ aan mijn zelfbeeld. Hoe stom vind ik mezelf? Hoe perfect moet ik zijn? Wanneer ben ik goed genoeg? En al snel kwam ik tot de conclusie dat ik zo goed ben als ik denk dat ik ben. Dus, in andere woorden, als ik anders over mezelf ga denken, wie ben ik dan?

hardlopen

Tijdens dit proces ben ik regelmatig gaan hardlopen buiten, niet om af te vallen, niet om een goede prestatie neer te zetten, maar gewoon omdat ik merkte dat het mij enorme hielp om allerlei gedachten over mezelf en de wereld te relativeren. Het hardlopen hielp mij ook om tevreden te zijn met diegene die ik ben. Zo’n jogg rondje gaf mij een goed gevoel en gaf tegenwicht aan de toch steeds terugkomende negatieve en (te) perfectionistische ideeën over mezelf. Gaandeweg kwam het inzicht dat ik gewoon bang was om te falen. En wat is nu een betere manier om dat te verhullen dan te zorgen dat dat niet gebeurt. Maar het gebeurt toch…..of je wil of niet.
En gaandeweg merkte ik dat ik vooral door dat hardlopen een balans vond die ik nooit eerder kende: Een balans tussen zijn wie ik wil zijn en zijn wie ik ben. En die balans sloeg steeds meer door in de richting van dat laatste. Gewoon zijn wie ik ben, net als de natuur om me heen en het veranderende weer. Niet star, niet perfect, maar gewoon mezelf.
Daarmee kwam ook de acceptatie dat ik niet perfect ben en niet perfect hoef te zijn. Dat ik een slechte dag mag hebben, maar er niet in hoef te zwelgen. Dat als ik maar regelmatig een lekker rondje ga hardlopen, dat daar dan altijd dat gevoel is: Zo, dat was lekker…..Het is OK zo.

mezelf accepteren

Hardlopen heeft mij van mijn ongezonde perfectionisme afgeholpen, méér dan welk gesprek, medicijn of therapie dan ook. Heeft mij van mijn verslavingen afgeholpen en helpt mij om op een meer realistische manier met alles wat er nu op mij afkomt om te gaan. Ik doe wel mijn best en ik wil alles nog steeds graag héél goed doen, maar het hoeft niet meer perfect te zijn, IK hoef niet meer perfect te zijn. Dat ben ik namelijk niet en de ander ook niet. En zo is mijn perfectionisme vandaag iets waar ik blij mee ben, maar waar ik ook mijn grenzen in ken en mijn valkuilen zie. Dat geeft veel rust en ruimte! Regelmatig buiten in de natuur hardlopen, soms een half uurtje, soms een uurtje, of het nu warm of koud is, of ik thuis ben of op vakantie, of de zon schijnt of het regent….ik zal het hoop ik nog heel lang blijven doen want na zo’n rondje heb ik altijd het gevoel alsof ik weer thuis ben gekomen bij mezelf. En dat dat goed is zoals het is.

En ben dan heel tevreden met mezelf. Heerlijk!!!!

Jonnie, mei 2017          Direct naar Taboe 2: Depressie

Geef een reactie