Taboe 2: Depressie

Een ervaringsverhaal

Tersluiks

Altijd

Beroerd

Of

Ellendig

 

DEPRESSIe

Allereerst, ik heb een hekel aan het word depressie. Ja, een depressie is een lage drukgebied als je het over het weer hebt….of over de economie. Mijn depressies, en ik heb er een stuk of 5 gehad, zou ik eerder omschrijven als langere periodes waarin ik mezelf & het leven niet zag zitten. De klachten die ik had waren ook niet steeds en precies hetzelfde. Overheerste de ene keer de somberheid, passiviteit en angst, dan had ik de andere keer meer last van rusteloosheid, paniek en wisselende stemmingen.

Daarom spreek ik in mijn verhaal over mijn depressies liever over mijn afzonderlijke klachten en dat brengt mij gelijk bij de link naar het taboe over depressies. Want wat zeg je, als je de vraag krijgt: Waarom ben je ziek? Wat scheelt eraan? Wat is je probleem?

TABOE

Ik vond het heel moeilijk om te zeggen: ‘Ik ben depressief’. Want ik had wel bepaalde klachten, maar toch geen ziekte? Als je ziek bent dan heb je koorts, of je hebt een blessure of iets anders dat aantoonbaar, zichtbaar of aanwijsbaar is. Maar een depressie is onzichtbaar. Dus wat zei ik? Ik gooide het meestal maar op mijn alcoholgebruik of op de bijwerkingen van weer een nieuw antidepressivum dat ik had gekregen. Of ik zei gewoon dat ik me niet lekker voelde en de griep had. Ik schaamde me en op de vraag ‘Hoe gaat het?’, antwoordde ik dan:’ ach, het gaat’. Ik vertelde nooit dat ik jankend in de auto zat op weg naar mijn werk. Ik vertelde nooit dat ik met lunchtijd wel eens naar het water liep en er bijna insprong. Er was begrip voor mijn situatie, maar doordat ik zelf de boel bagatelliseerde wisten mijn collega’s niet hoe erg ik er feitelijk aan toe was. Tot ik niet meer kon en totaal opgebrand langdurig in de ziektewet belandde. Het taboe hield ik voornamelijk zelf in stand.

VALLEN & OPSTAAN

Mijn depressies drukte een zware wissel op mijn functioneren. Ik heb 2 studies in het laatste jaar moeten afbreken, verschillende carrières zien stranden en vriendschappen verloren. Gelukkig heeft mijn huwelijk het overleeft. Dat was zeker niet makkelijk. Mijn partner werd steeds tot wanhoop gedreven…’daar gaan we weer…Altijd die angst dat het weer mis zou gaan. De disbalans die ontstaat in een relatie tussen de sterke en de zwakke. Gelukkig was en is onze liefde voor elkaar heel sterk gebleken en hebben we een aantal jaren geleden de keuze gemaakt om wel bij elkaar te blijven, maar apart te gaan wonen. Idee erachter was om het patroon te doorbreken dat de een voor de ander zorgt en de ander afhankelijk raakt van diezelfde zorg.

Mijn depressies gingen gepaard met verslaving aan alcohol, softdrugs en ook (al is dat wat langere tijd geleden) aan speed en XTXC. Ik gebruikte de middelen om de somberheid, angst, gepieker en wisselende stemmingen te reguleren. Maar dat werkt slechts kort en na verloop van tijd gingen diezelfde verslavingen juist tegen mij werken en zorgden voor een verergering van de klachten. Het is een beetje het kip en het ei verhaal: Wat is er eerst? De verslaving met als gevolg de somberheid of de somberheid met als gevolg de verslaving? Zelfs een uitgebreid psychologisch onderzoek gaf daarover geen uitsluitsel.
Om deze negatieve cirkel te doorbreken en ook een einde aan dit kip/ei verhaal te maken is het mij gelukt om geheel te stoppen met het gebruik van middelen. Maar mijn klachten waren niet onmiddellijk weg. Sterker nog, toen ik geheel stopte met drinken in 2011 kreeg ik in eerste instantie de grootste aanval van somberheid, uitzichtloosheid en paniek die ik ooit had meegemaakt en ik verloor mijn baan als autoverkoper. Een baan waar ik mijn hart en ziel in had gestoken. Ik vond het prachtig, mooie (Lancia) auto’s verkopen en mensen blij maken. Het was de zoveelste keer dat ‘alles mislukte’, dat maakte dat er zo langzamerhand niet veel meer van mijn gevoel van eigenwaarde was overgebleven, dat er weinig vertrouwen meer was. Het waren best moeilijke tijden.

MEDICATIE

Het nemen van medicatie, uiteraard op advies van een psychiater, heeft mij nooit echt verder geholpen. Ik kreeg de meest nare bijwerkingen en zeker toen ik ook nog dronk gaf dat een heel instabiel beeld. Ik kan mij heel goed voorstellen dat iemand in een dergelijke situatie suïcide pleegt. Juist door die toegenomen emotionele instabiliteit. Ik heb dit zelf 1 keer meegemaakt, naar aanleiding van het roken van een paar heel sterke joints. Het scheelde niet veel of ik had dit nu niet op kunnen schrijven, tegelijkertijd ben ik er zo van geschrokken dat ik daarna nooit meer een joint heb opgestoken. Sinds dit voorval gebruik ik wel in een lage onderhoudsdosering een medicijn (het doet er even niet toe welke precies) en ik heb daar baat bij. Ik schaam me er niet voor en heb nauwelijks  last van bijwerkingen. Ik denk wel eens, zal ik ermee stoppen? En dan leg ik dat voor aan mijn dokter, maar tot nu toe blijf ik het gewoon gebruiken.

HARDLOPEN ALS MEDICIJN

Een ander medicijn blijf ik zéker gebruiken en dat is het regelmatig buiten hardlopen. Ik loop hard vanaf mijn 18e, maar deed dat toen vooral om af te vallen. Ik ben altijd wel blijven hardlopen en ben een aantal jaren fulltime aerobicsleraar geweest (ook met een eigen sportschool), maar toch lukte het soms niet als ik weer eens erg somber was om te gaan lopen. Terugkijkend op die periodes denk ik nu: Was ik toen maar naar een Runningtherapeut gegaan om het belang ervan te gaan ervaren, in plaats van eindeloze gesprekken, maar goed, er kwam altijd wel een moment dat ik het hardlopen weer oppakte en gaandeweg begon ik steeds meer te merken wat een heilzame werking het had op mijn gemoedstoestand, sombere stemming en mijn gepieker.

Steeds meer kreeg ik in de gaten dat als ik ging hardlopen dat ik me na zo’n rondje ALTIJD beter voelde en NOOIT slechter! Ik was ook steeds beter in staat om uit de excuus modus te raken: Ik legde mijn hardloopkleren vast klaar, kocht een goede koptelefoon, zette het hele prestatiegebeuren opzij en ging er steeds meer echt van genieten. En geleidelijk lukte het me om juist te gaan lopen als ik me niet lekker in mijn vel voelde zitten, als ik tegenslag had of veel stress ervaarde. Toen ik ook nog eens gestopt was met drinken voelde ik ook extra duidelijk dat mijn fysieke en mentale gesteldheid echt één geheel zijn en dat een rondje hardlopen beiden in balans brengt en houdt.
Het is soms even zoeken: Ik was met name ’s ochtends gewoon te moe en somber om te gaan lopen, dus liep ik ’s middags. Toen ik daar een regelmaat in had gevonden lukte het ook om juist ’s ochtends te gaan lopen en daarmee verdween mijn ochtend somberheid vaak als sneeuw voor de zon omdat ik de energie die ik ervan kreeg mee de dag in trok. Dat is ook het mooie van rustig buiten hardlopen: Je steekt ergens energie in en je krijgt er méér energie voor terug. Méér vermogen om te relativeren en mijn gepieker en geklaag nam af. Ik werd milder voor mezelf en pakte in mijn dagelijks leven zaken aan die ik steeds uitstelde of liet liggen. Ik lag geen uren meer wakker voordat ik eindelijk in slaap viel, maar slechts een kwartiertje….hooguit.

BLIJVEN HARDLOPEN

De lijst van voordelen die ik heb ervaren is heel lang, en nog steeds, door minstens 3x per week een uurtje te sporten, waarvan 2x hardlopen en 1x bodyshape lesgeven in de sportschool.
Ik zou niet meer zonder kunnen en niet meer zonder willen, ook op vakantie loop ik hard, over onbekende boulevards en door schimmige wouden. Is dit een nieuwe verslaving? Wie zal het zeggen, misschien wel. Maar dan wel eentje waar ik alleen maar voordeel van heb en geen enkel nadeel.
Ik hoop het nog lang te kunnen doen en het mooie is dat ik nu zelf runningtherapeut ben, na er 4 jaar geleden een speciale opleiding in te hebben gevolgd. Wat ik zelf heb meegemaakt kan ik nu aan anderen doorgeven en daarmee komt een droom van mij uit. Het is zo simpel, een paar hardloopschoenen en gaan lopen. Miljoenen doen het, over de hele wereld. En miljoenen ervaren dagelijks de benefits ervan en blijven door het hardlopen fysiek & mentaal fit. Ik heb al 5 jaar geen last meer van grote somberheid, angst, paniekaanvallen en mijn stemming laat ik zijn was hij is. Meestal uitstekend, soms wat minder….en dan trek ik mijn hardloopschoen aan en ga ik lopen.

Hardlopen heeft mijn leven gered en nog steeds, dat lijkt wat zwaar gezegd, maar voor mij is het waar. Ik had onlangs nog mijn enkel verstuikt…elke fysiotherapeut zou me voor gek verklaren om te gaan hardlopen, maar ik deed het gewoon. Ingetapet en met een zak ijsklontjes thuis klaarliggen…maar ik moet wel. Ik heb de buitenlucht nodig, de vogels en de bomen, het geluid van links/rechts/links rechts, lekker zweten en voldaan thuiskomen. Even geen gepieker, geen zelfmedelijden, geen zorgen, niet nadenken, gewoon rennen en genieten van het moment. Dat pakt niemand van mij af.

als ik het kan, kun jij het ook

Als je jezelf herkent in mijn verhaal en op dit moment worstelt met klachten als somberheid, uitzichtloosheid en passiviteit, dan hoop ik dat je dan hulp zoekt, je eigen taboe doorbreekt en in beweging komt.
Ik hoop dat als jouw gevoel van eigenwaarde tot een nulpunt is gezakt en wanneer je gek wordt van paniek, stress en rusteloosheid, dat je dan je hardloopschoenen aantrekt en een rondje gaat rennen. En als je dat niet lukt, of nooit gedaan hebt, bel me op en ik help je op weg!

Jonnie  

Geef een reactie