Taboe 3: Verslaving

(Uit de serie 'Taboe's doorbreken door te gaan hardlopen')

Aanmelden nieuwsbrief

Een ervaringsverhaal

Trillend

Achter

Bosje

Overgeven

Ergens

 

mijn verslavingen

Ik heb een eetverslaving gehad (anorexia & boulimia), ik ben verslaafd geweest aan speed en XTC, aan alcohol & softdrugs.

Precies in deze volgorde heb ik deze verslavingen ook overwonnen. De verslavingen hebben het grootste gedeelte van mijn leven beheerst, van mijn 16e tot mijn 45e. Zij gingen gepaard met depressies en burn-outs. Met 2 opnames in een kliniek, verloren of afgebroken carrières en vooral, heel veel vallen en opstaan.

Ja, ik heb ook veel plezier gemaakt met mijn verslavingen en erkennen dat ik verslaafd was, dat duurde soms lang. Maar ja, als je jong bent kun je veel hebben....

Omslagpunt was altijd het merken dat ik niet meer goed functioneerde. Niet in mijn werk en ook niet in mijn relaties met anderen. Ik kreeg als het ware een spiegel voorgehouden: 'Dit gaat niet goed, dit hou je niet vol zo'. Mensen om me heen die om mij gaven confronteerde mij hiermee: 'Waar ben jij mee bezig?, Wij vinden jou zo niet leuk en je hebt een probleem, doe er wat aan!' Je raakt ons kwijt op deze manier.

is verslaving een ziekte?

Hier zijn de meningen over verdeeld. Ik geef hier mijn eigen mening & ervaring:

Het zit niet in het middel zelf. Ik heb tijden niet gedronken, maar ging gewoon door met blowen. Ik heb tijden niet geblowd, maar begon te drinken. Ik ging weer normaal eten, maar ontdekte de speed en exsessief veel sporten om toch maar af te vallen. Ik gebruikte niks meer, maar gaf ineens allemaal geld uit dat ik niet had....

Mijn idee is, het zit allemaal in mijn hoofd; De verslavingen boden, elk op zijn eigen manier, een uitweg. Een vluchtroute. Ik rende weg voor mijn onzekerheid, mijn lage zelfbeeld & mijn eenzaamheid. Ik vond dat ik het nooit genoeg deed, ik voelde mezelf nooit goed genoeg....en van dat rotgevoel wilde ik af...al was het maar voor even....

Ik wilde mij onttrekken aan elke verantwoordelijkheid en raakte daaraan verslaafd.

Naar mijn idee is het begrip -verslavingsgevoelig- een betere term dan ziekte. Het is in mijn gevoel een complex geheel, samengesteld uit deels karakter (genen), deels een moeilijke jeugd, deels wat je in je leven allemaal meemaakt, hoe je daarmee om gaat, onverwerkte rouw, vastgeroeste denk- en gedragspatronen, ongezonde relaties, schaamte- en schuldgevoelens en deels ook toch de buitenwereld, waarin met name het gebruik van alcohol zo geaccepteerd is en normaal gevonden wordt.

Bén je verslavingsgevoelig en herken je de symptomen zoals hierboven beschreven? Dan weet ik wel dat het (de verslaving zelf aan een middel) er nooit beter op wordt, als je er niets aan doet. In die zin is bijv. alcoholisme weldegelijk een progressieve ziekte. Het wordt er nooit beter op, alleen maar slechter. Eentje die miljoenen levens verwoest over de hele wereld.

de cirkel doorbreken

Ik heb in de loop der jaren allerlei diagnoses op mijn voorhoofd geplakt gekregen, varierend van depressie, ontwikkelingsstoornis, persoonlijkheidsstoornis, ADD, borderline, middelenmisbruik, PTSS....ik heb allerlei medicatie geslikt, maar het gros daarvan bracht mij van de regen in de drup door vooral de nare bijwerkingen.

Groepstherapie, gedragstherapie, praattherapie, occultisme, mindfulness, zoek-het-kind-in-jezelf-weekenden, hypnose...ik zeg niet dat ze niets positiefs hebben gebracht, maar de positieve effecten bleken meestal niet duurzaam.

Een jaar of 10 geleden onderging ik een uitgebreid psychologisch onderzoek bij de Jellinek. Één van de conclusies vond ik opmerkelijk: 'het blijft onduidelijk of de depressie een gevolg is van het alcoholmisbruik of dat het gebruik een gevolg is van de depressie'. Mijn eigen conclusie hieruit was ineens volstrekt helder: Ik zit in een vicieuze cirkel en érgens moet ik die voorgoed doorbreken. Dan is het probleem opgelost.

Ik ben toen met hulp van de AA totaal gestopt met drinken & blowen, en ook al waren er een paar korte terugvalperiodes, ik had de cirkel voorgoed doorbroken en was begonnen aan een verder nuchter leven zonder verslavingen. Het stoppen zelf was niet ineens zo moeilijk, zeker niet met de hulp van lotgenoten die in hetzelfde schuitje zaten, maar het echt verder nuchter leven....op een andere manier omgaan met de leegte, eenzaamheid en de angsten...dat was andere koek. Maar ik hield vol en ging (weer) hardlopen buiten. Dit keer niet om af te vallen, maar als onderdeel van een gezondere levensstijl en omdat ik merkte dat het me zo goed deed. Ik loop nog steeds 2 a 3 keer in de week hard. Thuis, op vakantie, bij mooi & slecht weer, als ik lekker in mijn vel zit, of juist niet. En ik voel me goed. Fit, zowel fysiek als geestelijk. De verslavingen en het overwinnen daarvan hebben mij uiteindelijk tot een heel rijk mens gemaakt.

hardlopen in een nuchter leven

Regelmatig een rondje buiten hardlopen heeft mij enorm geholpen om mijn klachten te verminderen die te maken hadden met de oorzaak van mijn verslavingen: Piekeren, negatief denken, angst hebben, paniekaanvallen en passiviteit. Hoe?

Het hardlopen geeft mij elke keer weer een gevoel van eigenwaarde, van rust in mijn hoofd, weer even kunnen relativeren, sommige zaken staan dan ineens weer in een gezond perspectief. Het hardlopen is elke keer een klein succesje, een stap in de goeie richting, letterlijk. Kortom door het hardlopen heb ik een gezonde nieuwe verslaving voor mezelf gecreeerd, die ervoor zorgt dat ik minder angstig ben, meer zelfvertrouwen heb, beter slaap en minder pieker.

Daarnaast heeft het regelmatig hardlopen ook een duurzaam helend effect op mijn verslavingsgedrag. Als ik heb hard gelopen heb ik totaal geen trek in het middel, als ik wel zou gebruiken dan loop ik als een dweil...dus dat werkt 2 kanten op, zeker in het begin van nuchterheid.

Het is ook het buiten zijn, de frisse lucht, de zon of regen in je gezicht. De natuur die het hele jaar verandert. Het gluren in andermans huiskamers, de cadans, het contact met de aarde, het bewust zijn van je ademhaling en hartslag. Het gevoel dat je leeft en vooruit komt.

Andere sporten, zeker binnen, hebben dat effect toch minder. Ook fietsen geeft niet dat sterke effect van welbevinden na afloop. En het gaat ook totaal niet om hoe hard ik loop...ik heb mij ook wel eens geblesseerd en dan is een sukkeldrafje of flink wandelen ook voldoende. Als ik maar ga!

Vraag een willekeurige jogger in een park waarom hij of zij hardloopt en je zult van de meesten horen: 'Heerlijk, even rust in mijn hoofd', 'even tijd voor mezelf', ik voel me er zo goed bij, als ik het niet doe merk ik het gelijk'....

Regelmatig hardlopen heeft mij meer gebracht dan welke therapie of medicatie ook, en nog steeds...en het houdt mij nuchter. Dat is in de context van dit taboe misschien nog wel het allerbelangrijkst!

mijn ervaringen doorgeven met runningtherapie

Als je jezelf herkent in mijn verhaal en op dit moment worstelt met een verslaving, of dat nu alcohol, softdrugs, harddrugs, (over)eten, gokken of welke andere verslaving dan ook is, weet dan dat Runningtherapie jou op weg kan helpen. Het stoppen moet je zelf doen, het lopen moet je ook zelf doen, maar met mijn ervaringsgerichte coaching kan ik je daarbij persoonlijk ondersteunen. Het maakt ook niet uit hoe jong of oud je bent en of je wel of geen hardloop ervaring hebt. We bouwen het rustig op!

Op weg naar en in een leven zonder middelen, zonder de neiging om steeds weg te vluchten van jezelf. Jouw cirkel en taboe doorbreken en een positiever zelfbeeld krijgen, dat is wat regelmatig buiten hardlopen jou kan brengen. Als je dat niet lukt, niet durft, of nooit gedaan hebt, bel me op en ik help je op weg!

Jonnie, september 2017          Aanmelden nieuwsbrief 

 

2 thoughts on “Uit de serie ‘6 Taboe’s’: Verslaving verder uitgelicht

  1. Eline Van de Kam

    lieve Jonnie,

    Wat een helder en tegelijk ontroerend verslag van je verslavingsgevoeligheid. Wat een uitdagend pad bewandelen we als mens hier op aarde.

    Ik ben blij je te kennen en wens dat je veel mensen mag inspireren hun hardloopschoenen aan te trekken!

  2. jonnieploeg Bericht auteur

    Dank je wel Eline! En inderdaad, zonder uitdagingen (hoe zwaar soms ook) is er geen groei, geen motivatie, geen voldoening & staan we stil.

Geef een reactie